Akaroa, Nieuw-Zeeland, 28-03-2014

Zuidereiland,

“Okee dames en heren, willen jullie alsjeblieft zo snel mogelijk weer gaan zitten!? Onze spotter heeft er eentje in zicht op ongeveer 2 mijl in het oosten. Dus allemaal even meewerken graag!” Terwijl iedereen oprecht zijn best doet zich van het dek naar de gereserveerde stoelen te haasten, trekt de speedboot in rap tempo op. Het is vasthouden geblazen op de aanzwellende golven van de toch echt niet ‘Stille Oceaan’. Tijdens de veiligheids-briefing aan wal in Kaikoura hadden we al te horen gekregen dat er storm op komst is en dat de kapitein zal moeten terugkeren indien het te gevaarlijk wordt. De spanning is op de gezichten van Floor en de overige passagiers af te lezen en ik voel zelf ook hoe de adrenaline door mijn lichaam giert. We hebben instructie gekregen te mogen schreeuwen als we er eentje zien, maar ook dat “If it doens’t spout, don’t shout!”.

Kaikoura is de plek waar gunstige getijdenstromen ervoor zorgen dat walvis-migraties heel dicht de Nieuw-Zeelandse kustlijn passeren. ‘The star of the show’ is de 20 meter lange (en ik weet niet hoe je dit in het Nederlands vertaalt) ‘Sperm Whale’, die met zijn 30 cm lange tanden en verwoestende sonar zelfs (de van Jaws beruchte) witte haaien tot maaltijd maakt. Het is een waar kat-en-muis-spel om hem aan de oppervlakte te zien; de Sperm Whale kan per ademteug drie kwartier onder water blijven…

Over de flora hadden we op het Noordereiland zeker niet te klagen, de dieren aldaar hielden zich helaas goed schuil. Levenloze lichamen van possums, vossen, konijnen en vogels langs de snelweg waren de enige, stille getuigen van de aanwezige fauna. Op het zuidereiland heeft Nieuw-Zeeland zich ook van zijn bijzondere dierlijke kant laten zien. Een naar een warme rots in de branding op zoek zijnde zeehond in de oceaan was een hoogtepunt. Een onverwacht aan land waggelende geel-ogige pinguïn op weg naar haar nest, was er nog een. Helaas hebben we de Kiwi nog steeds niet gezien, maar we spraken een 60-jarige Nieuw-Zeelander die er ook nog nooit een in het wild heeft aangetroffen, dus het ligt niet aan ons.

Naast de fjorden van Milford Sound waren de geweldige vergezichten nabij bergpassen en de Franz Josef en Fox gletsjers beelden om nooit te vergeten. Schrikbarend waren de historische foto’s aan de voet van de Franz Josef gletsjer; op de plek waar wij stonden, op kilometers afstand van het huidige eind van de ijsrivier, had de gletsjer in 2008 nog welig getierd… Global warming…

Bijzonder was ook het bezoek aan Christchurch, de stad die in februari 2011 verwoest werd door een krachtige aardbeving. Drie jaar na dato is de stad nog steeds in opbouw. Meer dan de helft van de winkels, in een straat die vergelijkbaar is met de Grote Staat in Maastricht, staat nog steeds op instorten. De halve binnenstad, inclusief torenhoge hotels en kantoorgebouwen, is volledig leeg en in afwachting van hun aanstaande sloop. Daar waar de werkzaamheden gevorderd zijn, hebben de participerende inwoners creatief vorm gegeven aan hun opbouw. Het nieuwe winkelcentrum bestaande uit fel gekleurde containers is daar het beste voorbeeld van.

Dan klinkt over de omroepinstallatie een teleurstellend bericht voor de tientallen verwachtingsvollen aan boord. De oceaan wordt te ruw en het is niet meer verantwoord om achter de walvis aan te gaan. We hebben er dus geen gezien, terwijl het bedrijf een succes percentage heeft van 98. Ergens ben ik blij om deel uit te maken van de twee procent die de walvis niet ziet. Het kleine stukje oncontroleerbaarheid maakt de speurtocht toch net wat minder dierentuin.

Halverwege de wereld, halverwege de reis, de tijd vliegt, zeker in gezelschap. Nog een weekje Sydney en dan moet ik mezelf weer alleen zien te vermaken. Ik ben benieuwd wat ik verzin, heb er in ieder geval veel zin in!

Bye mates,

Floor en Sevrien

 

 

 

Milford sound, Nieuw-Zeeland, 22-03-2014

Noordereiland,

Na twee maanden Nederland(er)loos te zijn geweest (op broer Jacques na dan), daar voelt Nieuw-Zeeland toch al een beetje als thuiskomen aan. Verder weg van huis dan hier is niet mogelijk, maar de met Duitsers en Nederlanders gevulde campings, natuurparken en terrasjes doen anders vermoeden. Kranen vol met drinkwater, temperaturen onder de 30 graden, voorrang op zebrapaden, minder opvallen als toerist, het voelt goed. En, oh ja, dit gevoel komt in de eerste plaats natuurlijk vooral door een vrolijk weerzien met vriendin Floor, vorige week maandagmiddag op het vliegveld in Auckland!

Terwijl ik nu opkijk vanaf mijn Ipad mini, Floor rijdt (op de linker weghelft), zie ik voor het eerst in mijn leven fatsoenlijke Fjorden. We naderen Milford Sound in het uiterste zuiden van het zuidereiland (Fjordland), maar over dit deel van Nieuw-Zeeland volgende week meer…

In eerste tussenstop Auckland hebben we dankbaar van de rust gebruik gemaakt om bij te komen van onze tegengestelde jetlags (voor mij -9 uur, voor Floor +12). De stilte in de straten en op de pleinen geeft je nergens het idee dat je in de grootste en dichtstbevolkte stad van het land bent aangekomen. We zouden het aandurven om geblinddoekt Queens street (‘s stads Champs Elysees) over te wandelen; rechts luisteren, links luisteren, rechts en dan oversteken.

“We Kiwi’s are very proud of our nature” en “We Kiwi’s tend to do a gap year abroad as well”. Dit is geen met vitamine C gevulde vrucht die hier spreekt, maar een willekeurige Nieuw-Zeelander. De mensen hier noemen zichzelf graag Kiwi’s, daarmee refererend aan hun nationale mascotte; de Kiwi. De Kiwi is een klein bruin pluizig diertje met een lange snavel, waarvan het lichaam nekloos lijkt over te gaan in het hoofd. Kiwi’s, de mensen in dit geval, zijn vriendelijk, behulpzaam, lijken oprecht geïnteresseerd en zijn altijd in voor een praatje. De dierlijke variant hebben we helaas enkel op afbeeldingen gezien, maar we gaan er een missie van maken er nog eentje in het wild of anders in een dierentuin te spotten.

Dat de Kiwi’s trots zijn op hun natuur is terecht. Het landschap kenmerkt zich door spectaculaire geologische verschijnselen die in Nederland niet te vinden zijn. Het meest bijzondere op het Noordereiland vond ik het sterk naar zwavel ruikende stadje Rotorua. Rotorua is gebouwd op een op verschillende plekken aan de oppervlakte komend zwavelmeer. De tientallen kokende modderbronnen voorzien de stad van een neveldeken, dat vooral in de koele ochtend heel indrukwekkend is. In Rotorua heb ik trouwens ook mijn hechtingen laten verwijderen. Een laatste foto in het ziekenhuis heb ik als aandenken aan dit hachelijke avontuurtje hieronder toegevoegd.

De bijna volledig oranje gespoten ‘Cogswell’; de door de camperverhuur gekozen naam voor onze campervan, heeft ons de afgelopen tien dagen trouw gediend. Waar deze naam trouwens vandaan komt, dat moeten we nog even uitzoeken, maar het zal vast iets met de ruimtevaart te maken hebben (de organisatie heet namelijk Spaceships). Hij is klein maar fijn en ‘s nachts een tikkeltje koud, maar wel makkelijk in de omgang en (op een onderweg verloren reserveband na) betrouwbaar.

Het kamperen bevalt goed!

Bye mates!

Floor en Sevrien

Dear All,

My arrival in New-Zealand has brought me to the exact opposite geographical position on the planet from where the Netherlands are. Further than this, I can and will not go. It was a far distance but I am happy I made it here. Nature-wise, it is the most diverse and beautiful country I have ever visited. Giant mountain ranges, glaciers, fjords, ancient forrests, mirror-like lakes, New-Zealand has it all.

As some of you may know, people here call themselves Kiwi’s. This is not about the vitamin-stuffed fruit, but about their national mascot; the Kiwi. A Kiwi is a small furry bird, with a long beack and seemingly no neck. It only lives here in New-Zealand and I hope to meet one in the wild next week, which I so far did not yet do. The Kiwi’s (the people this time) are very friendly, always in for a chat, and very proud of the beautiful nature in their country. They are f.e. very much opposite to lucrative off-shore oil drilling, as they are affraid it may harm their precious coast line.

As New-Zealand consists of two islands, a northern and a southern one, I will split my pictures over two updates accordingly. This week, the pictures are from North Island, including a.o. Auckland and Rotorua, next week it will be South Island.

Bye mates!

Sevrien