Cairns, Australië, 01 juni 2014

‘Diep in de zee..’,

Heb jij het ook zo gehad met de Beekforel, de Brasem en de Karper? De naar niets meer smakende Bot, de in zijn onvoorspelbaarheid zo voorspelbaar geworden Stekelbaars en de ‘maak mij daar maar niet meer wakker voor’ Paling? Ben je daarnaast ook zo hélemaal klaar met het ellenlange turen naar een levenloze dobber op een door rottende bladeren donkerbruin geworden plas? En dat wanneer je dan éindelijk je lijn binnenhaalt, het meestal weer een op drift geraakte kluwen waterlelies is?! Nou, niet getreurd! Op amper 14.803 kilometer vliegen van Amsterdam bevindt zich een wereld vol nieuwe prikkels, perspectieven en sensaties…

De afgelopen twee weken bezocht ik Cairns, Australië’s trekpleister voor eenieder die de onderwaterwereld een warm hart toedraagt en voorportaal van het Great Barrier Reef. Het Great Barrier Reef betekent niets meer en ook niets minder dan een groot rif, dat een barrière vormt, vóór de kust. De branding bij het strand is vanwege deze barrière te verwaarlozen, aangezien de golven een paar kilometer uit de kust al breken. Dit in Noordoost Australië gelegen onderwaterparadijs bestaat volgens Wikipedia uit ‘meer dan 2.900 individuele riffen en 900 eilanden die zich uitstrekken over 2600 kilometer in een gebied van ongeveer 334.400 vierkante kilometer’.. ahum. De bewoners van dit rif halen heel wat uit de kast om op te vallen; absurde verhoudingen tussen hoogte en lengte, een huid in alle kleuren van de regenboog of een stel opgespoten lippen waar dokter Schumacher bedenkelijk bij zou fronsen: de visjes zijn er niet vies van.

De vlak onder het wateroppervlak liggende archipel heeft zich op een klein aantal plaatsen zo ontwikkeld, dat het daar nét boven de zeespiegel is uitgerezen. Door koraalsterfte en groei ontstaan uiteindelijk zanderige eilanden die in den beginne meestal geen vegetatie kennen. Een uitzondering hierop vormt het vanaf Cairns op drie kwartier varen gelegen mini-eilandje ‘Green Island’. Vogels, die hier de afgelopen eeuwen neerstreken om zich tegoed te doen aan het rijke onderwatermenu, bemestten het eiland met zaden van planten uit de jungle op het vasteland. Door deze processen is een klein bosrijk eiland ontstaan waar je in een half uur omheen kunt lopen.

Met twee zwemvliezen aan de voeten en mijn speciaal voor deze bestemming aangeschafte onderwatercamera in de aanslag, snorkelde ik vorige week in een halve middag rondom dit Green Island. Het koraal was hier weliswaar minder spectaculair dan een andere locatie van het rif die ik later zou bezoeken, maar de biodiversiteit was enorm. Pincetvissen, doktersvissen en halve maantjes, in de anemonen wegschietende Nemo’s en grote scholen ondefinieerbare soorten; ik zag al meer dan ik had gehoopt. De grote verrassing kwam (als bijna vanzelfsprekend) op de plek waar ik het het minst verwachtte. Bij de door af en aanvarende plezierboten druk bezochte pier keek ik ineens recht in de ogen van een zeker één meter lange zeeschildpad. Zo snel mogelijk prepareerde ik mijn camera om wat foto’s van deze prachtige verschijning te nemen. Maar ik hoefde geen haast te maken, het dier bleef rustig voor me drijven en maakte helemaal geen aanstalten om weg te vluchten. Ik kon de schildpad zelfs tot op een meter benaderen en ik weet zeker dat als ik dat had gewild (maar ik vind dat je dat niet moet doen), ik haar aan had kunnen raken. Terwijl ze langzaam en heel sierlijk wegzwom besloot ik haar te volgen en gedurende tien minuten toonde ze me de mooiste plekken van het koraalrif rond het eiland en had ik ruimschoots de kans om mooie foto’s en filmpjes te maken. Het was een nieuw hoogtepunt van deze wereldreis!

Het bezoek aan Cairns was niet alleen interessant qua natuurschoon. Wederom had ik geluk met een verblijf in een heel fijn rustig hostel, waar ik leuke en interessante contacten opdeed. De anekdotes van een Zuid-Koreaan over zijn ervaringen in militaire dienst aan de zuid-zijde van de gedemilitariseerde zone tussen Noord- en Zuid-Korea waren leerzaam, verbazingwekkend en grappig tegelijk. Regelmatig samen koken, bezoeken aan de bios en de jungle, stapavondjes in het kleinschalige nachtleven van Cairns; ik heb me wederom nauwelijks alleen gevoeld.

Dit was het dan voor Australië, het zat vol mooie ervaringen en ontmoetingen, maar ergens ben ik ook wel blij dat het erop zit. Het is hartstikke westers en daarmee op de natuur en taal na weinig anders dan thuis. Nu op naar de hopelijk volgende ‘cultuurshock’: Hongkong!

See ya later!

Sevrien

 

Dear all,

The world under the water surface is absolutely beautiful near the shores of north east Australian city Cairns. It houses the Great Barrier Reef, being home to numerous corals and spectacular fishes. On one of my snorkeling trips over this amazing reef, I even managed to swim with a sea turtle for ten minutes. It was a great experience and I did not expect it to allow me to swim by its side, so thanks nature for that!

People here are really worried about the state of the reef. Apparently climate change and intensified fishery has improved the living conditions for the Starfish (as it now lacks natural enemies trying to eat it). This overpopulation of Starfish is affecting the reef and next to that recent tropical storms have caused a devastating blow to some parts. So, if you still want to see the reef, better be quick as its size shrunk by some fifty percent during the last twenty years!

Unfortunately the weather was pretty bad most of my time in Cairns. The rainy season for some reason did not come to an end yet and all the clouds reduced the light-intensity in the water. Nevertheless I hope you appreciate the pictures!

This was it for Australia, now back to Asia to visit Hongkong for a short week!

See ya later!
Sevrien

 

Gold coast, Australië, 27 april 2014

Als backpacker heb je natuurlijk niet overal de mogelijkheid om je kleren te wassen, je te scheren of te verzorgen. Sterker nog, een echte backpacker probeert er zelfs zo onverzorgd mogelijk uit te zien (toch Luc?). Je hebt zo weinig mogelijk bij je, elke trui, handdoek, paar sokken; elke gram sleep je de wereld mee rond en is er vaak een teveel. Een lange baard is hier een statussymbool, een trolley een afgang. Dreadlocks dragen, notitieboekjes en op blote voeten lopen is hot; eenpersoonskamers, MacBook en hotel+zwembad is not. ‘Hoe lang heb jij je onderbroek al aan?’ ‘Ik de mijne al een week!’ ‘Vet man!'(…)

Het is niet echt mijn ‘scène’, maar soms neig ik er door luiheid wel wat naar toe. Je bent immers alleen, dus vooral jezelf tot last en; alles went. Er is voor mij echter wel een grens. Vaak spreek ik mensen hier op straat aan om me te helpen, bijvoorbeeld bij het vinden van een bepaald adres. Soms bekruipt me dan de nare gedachte dat; ‘als ze me maar niet denken dat ik op iets anders uit ben..’, bijvoorbeeld: “Excuse me sir, do you kn…” waarop de voorbijganger verschrikt opkijkt en zegt: “I do not have any cash mate, I am sorry..” Nee, die dag maak ik liever niet mee, die gedachte is voor mij de trigger om me weer eens te scheren.

Byron Bay, het oostelijkste stukje Australië, is zo’n backpackerswalhallah. Feestvierende groepen jongeren en onverbeterlijke oude rockers maken hier de dienst uit. Deze stad heeft in de zomer meer troubadours dan inwoners en het is vooral oppassen geblazen voor de op longboards voorbij rollende skaters. Na een slapeloze nacht in een met Blues-festivalgangers gevuld hostel (die op de nodige alcohol natuurlijk allemaal net zo goed meenden te kunnen spelen ‘s nachts als de echte artiesten op het festival; not) werd ik de dag erop tijdens een rondje joggen echter wel getrakteerd op bijzonderheden uit de natuur. De wandeling naar de schijnbaar mooiste vuurtoren van Australië bood prachtige vergezichten, voorbijzwemmende zeeschildpadden, roggen en dolfijnen. Het maakte de trip naar Byron Bay meer dan de moeite waard.

De grootste stad in de buurt van de Goldcoast is Brisbane, oftewel ‘Brissie’. Nadat de temperatuur in Melbourne toch wel flink begon te zakken in reactie op het in aantocht zijnde najaar (just in case: winter en zomer zijn hier omgedraaid…), was het weer even wennen aan het bijna Zuidamerikaanse klimaat in Brisbane. Het financiële hart van Australie biedt legio mogelijkheden voor avondvertier en ik heb ook weer een erg mooie rentocht weten te vinden rondom de door de hele binnenstad meanderende rivier. Daarnaast trof ik in de medebewoners van het bijna ouwbollige Bowen Terrace Hostel goed gezelschap. Lekker barbecuen in het park, een pubquiz-avond dik verliezen en indrukwekkende museabezoeken, we hebben het goed gehad. Credits voor sommige foto’s gaan in dit bericht dan ook naar bebaarde Amerikaan Gregg, die heel slim als website-programmeur werken met reizen combineert!

In de buurt van Brisbane ligt Koala reservaat Lone Pine. Ongeveer 150 van deze donzige knuffelberen worden hier prima verzorgd en indien mogelijk teruggeplaatst in hun natuurlijke habitat. Als dit niet kan, dan belanden de Koala’s op hun pensioengerechtigde leeftijd in de seniorensectie, een soort Koala-bejaardenhuis waar ze niet gestoord kunnen worden door toeristen, in afwachting van het einde. Koala’s worden overigens zo’n 15 jaar oud en leven op een dieet van Eucalyptus. Voor 15 dollar mocht je met een koala op de foto en heel even knuffelen. Ik wil ook wel een Koala!

Nu even een tussenstopje van 2 weken in Indonesië voordat ik terugkeer naar de sunshine coast in Australie.

See ya later!

Sevrien

Dear all,

The gold coast in Australia, stretches from Brisbane to Byron Bay, and this is where I spent my last two weeks. I was lucky to meet some great people in my hostel in Brisbane with whom I undertook some interesting activities and nice nights out. So thanks Gregg and the rest of Bowen Terrace for the fun times!

Brisbane lended itself pretty well for strolling around the center by foot, or even better, by bicycle. There was a nice running track called the River Run, which went alongside the meandering river, running through its city center. It allowed for spectacular views and a nice competition with local residents sweating the same path.

I was surprised about the variety of animals in this region of Australia, of which some species were my first ‘in-the-wild’ encounters. Amongst others, I saw Manta Ray’s, sea turtles, and dolphins swimming in the ocean, and hundreds of large bat-like animals flying in the vicinity of our hotel.

I also payed a visit to Lone Pine Koala Sanctuary which houses a significant number of these furry and friendly little bears.

Now off to Indonesia for a small “two weeks holiday”.

See ya later!

Sevrien

 

 

 

Kangaroo-eiland (Melbourne), 16 april 2014

‘Okee, die ga je niet meer inhalen…’ was de pijnlijke conclusie. Hoe zeer ik me ook inspande; ik moest mijn meerdere erkennen in oud studiegenoot Tim, die me technisch en wellicht ook conditioneel aftroefde. Tijdens een kajak-wedstrijd op Lake Listerfield op een koude en druilerige dinsdagmiddag zag ik Tim bijna de oever van het eiland naderen. Nog even en hij zou zich omdraaien en me die vreselijk triomfantelijke blik geven. Maar ineens hield hij in, keek me serieus aan en maande me tot een peddel-stop…

Echt alleen ben ik sinds het vertrek uit Sydney nog niet geweest. Waar een buitenlandse studietijd in Zweden en een ooit in Thailand wonende broer al niet goed voor zijn, is hier wel gebleken. En dat zelfs bijna tien jaar na dato. In rap tempo bezocht ik de laatste tien dagen eerst Ann, daarna Tim en toen Kristen en werd overal meer dan gastvrij ontvangen. Dag- en avondvullende programma’s waren tot in de puntjes uitgedacht, gereserveerd en betaald. Ik heb Melbourne en omgeving goed leren kennen en een heel leuk weerzien gehad, waarvoor dank. Hoe zat het dus ook alweer met die goede buur en die verre vriend?

Inwoners van Melbourne zijn erg trots op het sportieve klimaat in hun stad (en het feit dat het veel gezelliger zou zijn dan Sydney.. Terecht!). Meer dan eens is me hier verteld dat Melbourne ‘the sports capital of the world’ is. Als onderbouwing hiervoor draagt men de hoge concentratie aan stadions en andere sportfaciliteiten aan. Ik denk dat ze deze titel met recht hanteren; de Australische formule 1 keert hier jaarlijks terug en in een park zo groot als de binnenstad van Maastricht bevinden zich een voetbal-, cricket- en Australisch voetbalstadion, het olympisch zwembad en alle stadions van de Australian open. De duizenden hardlopers die hier ‘s avonds hun meters maken en zo snel mogelijk ‘The Tan’ (3,814km) proberen te lopen, werken op een competitief ingesteld persoon als ik heel motiverend. Met Kristen bezocht ik een Australian Football wedstrijd in het met 100.000 stoeltjes gevulde Melbourne Cricket Ground. Het is een aparte sport, attractiever en sneller dan voetbal maar veel minder spannend.

…Australië is warm en droog en dat ook vaak meerdere maanden achter elkaar. Bosbranden zijn een jaarlijks terugkerend fenomeen en een ware plaag voor de Melbourners. Tijdens het kajakken had Tim me al verteld over de angst die zijn schoonouders hebben om hier ooit hun boerderij aan te verliezen. De trailer voor de paarden staat in de warme zomermaanden bijna standaard klaar om bij nood in ieder geval een aantal dieren een veilige uitweg te bieden. Terwijl ik Tim zo geluidloos mogelijk nader in mijn kajak, zie ik dat de vegetatie op het eiland voor meer dan de helft kaal en zwartbruin is; ook het gevolg van zo’n recente bosbrand.

Tim wijst naar een plek ergens aan de oever van het eiland terwijl hij met de andere hand zijn camera grijpt. Ik speur de oever af en ineens zie ik de oorzaak voor het vroegtijdig afbreken van de roeiwedstrijd. Daar tussen het riet zit, voorovergebogen, een anderhalf meter hoge gestalte te drinken uit het meer. Hij/zij staat op twee stevige poten, heeft kleine (bijna rudimentaire) armen en een dikke lange staart. Het is een Kangaroe, mijn eerste! En wat nog mooier is, vanuit haar (blijkt nu) pels, staart een volgend paar ogen ons verschrikt aan en kruipt dan weg in de vacht, de tweede!

Aan land gegaan zouden we nog vele tientallen tussen het kreupelhout wegschietende Kangoeroes zien, maar de aanblik van die eerste twee, daar tussen het riet, doet serieus mee in de top vijf van meest bijzondere momenten op deze wereldreis.

Het menu tijdens het diner in de tv-toren van Sydney heb ik op dit eiland overigens wijselijk stilgehouden 🙂

Nu op naar de Gold Coast!

See ya later!

Sevrien

 

Dear all,

The last couple of weeks I spent in Melbourne, the self-announced ‘Sports capital of the world’. And to my opinion they are right about this statement. It has the highest concentration of sports stadiums in the world and when walking around, you get the feeling the whole city is working out in the evening. There are some nice tracks, where I finally managed to get into the running myself as well.

I had some great guides in Melbourne, friends from my study period in Sweden and from an earlier trip abroad. They gave me a good time, a place to crash, and a valuable insight in what life in Melbourne is about. So, Ann, Tim, and Kristen, Thanks a lot for these great two weeks!

A highlight was my first Kangaroo encounter on the shores of lake Listerfield on a rainy afternoon. It was a special moment, soon to be followed by many others as well.

Now I am off to the Gold Coast, where it’s supposedly much warmer, to see Brisbane and the coastal line up and until Byron Bay.

See ya later!

Sevrien

 

Sydney, Australië, 12 april 2014

Eerste week Australië,

Het is niet de hoofdstad van Australië, Sydney, net zo goed als Auckland dat niet van Nieuw-Zeeland is (overigens wel was). Alle topografie lessen ten spijt, deze non-triviale kennis is bij mij nooit blijven hangen. Maar welke stad is het dan wel? Nu we er toch zijn is het misschien goed om eens wat zaken over dit werelddeel op een rijtje te zetten.

Australië is groter dan Europa, maar heeft nauwelijks meer inwoners dan Nederland. Kust-metropolen als Sydney en Melbourne nemen het leeuwendeel hiervan voor hun rekening en daarmee is de bevolkingsdichtheid erbuiten verwaarloosbaar. Het gaan dus wat eenzame kilometers worden, daar in de ‘Outback’. De mensen hier verdienen gemiddeld net zoveel als Nederlanders (in 2012 tenminste). Echter een pijnlijk groot deel van het inkomen gaat op in de supermarkt, die is erg duur hier. Bedankt daarom onder andere Albert Heijn voor de regelmatig terugkerende prijsoorlog thuis! Als voormalig lid van het Britse gemenebest gebruikt men hier niet de pond (zoals wellicht verwacht) maar de dollar en her en der is eenvoudig een jachtvergunning voor Kangaroo’s te verkrijgen. Etnisch gezien is Australië een mix van met name oorspronkelijke Europeanen en Aziaten, dus je kunt hier ook goed Chinezen. Tot en met juni 2001 zijn hier trouwens 252.171 Nederlanders geïmmigreerd, de meeste daarvan staan te boek als ‘Sailors’(…). Abel Tasman was vermoedelijk de eerste Europeaan aan land hier; een Nederlander.

Als toetje van de reis samen met Floor, stond afgelopen week Sydney op het programma. Helemaal die lange tocht naar de andere kant van de wereld, dan kun je net zo goed op de terugweg wat eerste indrukken van Australië meepakken.

De gezellige haven in de buurt van ons hotel werd ’s avonds mooi opgelicht door een LED-show, waar we vanuit het Hardrock-café van hebben genoten (toch, Floor?). Een ander hoogtepunt in de binnenstad was het Opera House, al stond het vanwege restauratiewerkzaamheden in de steigers. Een paar mooie dagen brachten we nog door aan Bondi-beach, bij jullie vast bekend als de Australische ‘Baywatch’ equivalent. Floor bakkend op het strand, ik zwemmend door de branding (de hongerige haaien van me afschuddend); we hebben ons goed vermaakt!

Natuurlijk hebben wij hier geen jachtvergunning voor Kangaroo’s aangevraagd, we zien ze veel liever vrolijk springen door het veld. Jammer genoeg zijn we Skippy hier in Sydney nog niet tegengekomen. Althans, niet springend in de natuur. Tijdens een romantisch afscheidsdiner in de hoge tv-toren, heeft een stukje Skippy wel ons bord bereikt… Sorry daarvoor, dat zal niet weer gebeuren!

Afgelopen vrijdag was er dan helaas alweer het afscheid op Sydney airport. Het was een heel gezellige en mooie vakantie samen. Stipt om 6 uur stegen we allebei op, zij naar Düsseldorf, ik net iets minder ver; naar Melbourne.

Tot en met 1927 was Melbourne trouwens de hoofdstad van Australië. Hier was Sydney op zijn zachtst gezegd niet blij mee, het meende zelf de meeste aanspraak op die titel te maken. Om strijd te voorkomen en niemand te kwetsen is de hoofdstad-zetel toen naar Canberra verhuisd!

See ya later!

Sevrien

 

 

Sydney,

Even though it definitely has the grandeure of a capital Sydney, it (to my shame) took me some time to figure out in fact it’s Canberra. But definitely the size, the nice parks, the skyline, and the harbour with its famous Opera House, give Sydney a capital-city-like allure.

We spent a couple of nice days baking on sunny Bondi-beach, perhaps now world-famous by staging the Australian counterpart of Baywatch. The by large cliffs enclosed beachstrip is very popular with surfers. Whilst swimming I therefore always needed to pay attention not to be hit by a board. But to be honest, I was a bit more worried by sharks (which should not be out there, because of protective netts, but you never know!).

See ya later!

Sevrien