Rio de Janeiro, Brazilië, 07-03-2014

Vier ongenode gasten.

‘Natuurlijk ken ik Maastricht’ sprak dokter Mario Grinblat met hese stem. ‘Jullie Europeanen denken zeker dat we hier in Brazilië nog in de jungle leven!’ mijmerde hij verwijtend terwijl broer Jacques en ik luidkeels ontkennend tegenover hem plaatsnamen aan zijn bureau. De beslissing over het oprichten van de Euro, André Rieu; de dermatoloog wist duidelijk wel wat te vertellen over onze provinciale hoofdstad. De behandeling moest nog beginnen en ik hoopte maar dat de door hem ervaren vooroordelen niet in mijn nadeel zouden gaan werken. Op zijn verzoek trok ik mijn t-shirt uit en liet hem de vier groter en roder geworden bulten op mijn schouder zien. Hij bekeek ze kort, kneep in er in een en zei meteen redelijk stellig: ‘Berne…’.

De veelvuldige ziekenhuisbezoeken zijn een terugkerend thema in mijn reis door Zuid-Amerika. Inmiddels heb ik in vier landen in totaal negen keer een arts gezien. Acht keer daarvan was de reden de in de Amazone opgelopen ‘muggenbulten’ op mijn schouders. Waar men in Peru nog dacht dat het slechts een licht allergische reactie was, daar kreeg ik in Chili al een paar weken antibiotica voorgeschreven en een verlenging van diezelfde kuur in Argentinië. Toen ik een maand later in Brazilië dagelijks in een bebloed bed wakker begon te worden, moest ik haast wel concluderen dit alles niet echt geholpen had.

Terwijl ik voorover lag op Grinblat’s behandeltafel, begon de dokter ontzettend hard in een van de bulten te knijpen. Het leek alsof hij met een mes in mijn huid zat te wroeten. Op een gegeven moment verdween de pijn en floepte de eerste boosdoener uit diezelfde bult. Het was een larve, ongeveer een centimeter groot, die zich de afgelopen vijf weken onder mijn huid tegoed had gedaan aan alles wat hij/zij zich maar kon wensen. De methode hielp echter niet bij de overige drie larven, ondanks nog harder geknijp hielden ze stug stand. ‘Je gaat naar huis en je koopt twee centimeter dikke bacon. Die plak je de hele middag met tape vast op de bulten en dan kom je straks terug..’ was het devies van de arts. En zo geschiedde. En even voor alle duidelijkheid; nee, men leeft in Brazilië niet meer in de jungle!

Helaas bleek de bacon niet bij iedereen in de smaak te vallen. Een van de larven had zich naar de oppervlakte laten lokken en kon na enig getrek in zijn geheel (3cm) uit de bult worden gehaald. De overige twee werden (onder verdoving) met huid en al weggesneden. Nou ja, niet in zijn geheel, dokter Grinblat had helaas wat stukjes worm over het hoofd gezien, waardoor ik een week later opnieuw geopereerd moest worden in Rio. De veel jongere arts aldaar ging een stuk rigoureuzer te werk en sneed voor de zekerheid ook nog wat gezond lijkende huid rondom alle bulten weg.

Hopelijk is het euvel nu verholpen. Het was vervelend maar ik wil wel even van de gelegenheid gebruik maken om de larven te bedanken voor dit mooie verhaal voor op feestjes en partijtjes!

Brazilië (en daarmee Zuid-Amerika) zit er inmiddels op. De afgelopen weken stonden behalve de operaties ook nog in het teken van het carnaval. Al heb ik begrepen dat het in Nederland voor de verandering dit jaar ook aangenaam warm was; het was wel eens lekker om carnaval in de zomer te vieren. De met 30.000 deelnemers (!) gevulde optocht in de Sambadrome was daarin wel een hoogtepunt. Helaas waren er een paar honderdduizend andere Brazilianen net iets eerder om de goede plekken vooraan in te nemen en dus heb ik slechts een enkele goede foto van dit grootse spektakel kunnen maken.

Nu op naar Nieuw-Zeeland!

Ate logo!

Sevrien

   Dear all,

As soon as I started planning my trip, in November last year, I knew I wanted to be in Rio during the annual carnaval. From a logistical point of view, my traveling hasn’t been the most efficient therefore here in South-America; I flew like 5000 avoidable miles to make it to Rio these days, but in the end it was well worth it! Even though Rio de Janeiro’s cleaning department was striking and the city was a stinky mess, the atmosphere of 5 million people celebrating in the hot streets daily, was one to never forget.

The highlight was a visit to the Sambadrome, where a 6 hours-long parade of 30000 participants was a beatiful spectacle. Unfortunately, from where we were sitting and given my bad camera (and perhaps my lack of skills) I couldn’t take the best pictures, but trust me, it was amazing.

Unfortunately the South-American part of my trip has already come to an end, the journey continues next week in New-Zealand!

Ate logo!

Sevrien

 

 

 

 

  Beste Louis,

Bij deze een update over actiepunt 5a, op 7 december jongstleden opgenomen in de notulen van de bestuursvergadering in Zeist in de voorbereiding op het WK in Brazilië. Om even uw geheugen op te frissen; dit betreft de tussentijdse evaluatie van de faciliteiten in de speelsteden waar het Nederlands elftal zijn groepsfase zal afwerken. Ik zou trouwens niet durven stellen dat u dit niet meer weet, integendeel, maar dit even puur pro forma!

Om de mogelijke ervaringen van de selectie te benaderen, hebben KNVB-analist Jacques Lebens en ikzelf ons laten onderdompelen in het Braziliaanse voetbal en het dagelijks leven in Rio de Janeiro en Sao Paulo.

Eerst even een update over Caesar Park, het hotel dat u, buiten de fantastische kamers en idem uitzicht, natuurlijk vooral gekozen hebt vanwege het dakterras dat vanaf de Oranje fanzone op het strand goed te zien is. Op dit terras wordt nog gewerkt aan het door u bestelde podium met 3000wrms geluidsinstallatie. We hebben een soundcheck gedaan op Ipanema-beach waarbij uw op tape toegestuurde overwinningsspeech makkelijk vanaf het dak te horen was. Misschien moet u iets meer nadruk leggen op uw “en we zijn ook de BESTEN van Madrid!” maar wellicht dat uw zorgen over de huidige vorm van met name Ajax talent Joel Veltman u de laatste tijd wat minder hard heeft doen “JUICHEN!!”…

Om de veiligheid in de speelsteden te testen hebben we in Rio de Janeiro zonder gids en onbewapend een favela (sloppenwijk, al zult u dit vast en zeker wel weten, maar ook dit weer even pro forma) bezocht. De steile beklimming door nauwe donkere steegjes naar de top bood legio mogelijkheden voor een straatroof of nog erger, maar niks van dit alles geschiedde. Deze favela heet Santa Marta en is misschien ook leuk voor een bezoek met de selectie. Santa Marta is beroemd geworden in Michael Jackson’s muziekclip ‘They don’t care about us’.
Ongeveer aan de top van de favela bevindt zich een klein pleintje met daarop een gouden standbeeld van Michael Jackson. Wij hebben ons door de inwoners echter op het hart laten drukken dat ze dit beeld meteen zullen laten omsmelten in een standbeeld van de grote meneer van Gaal indien u het gaat bezoeken. Tijdens een wijkverkiezing werd gestemd voor uw alom bekende ‘Karatetrap’ in de Champions League finale tegen Milan in 1995. Natuurlijk staat men voor 100% open voor alternatieve suggesties van uw kant.

De door u gekozen trainingsaccommodatie van voetbalclub Flamengo is gemakkelijk te bereiken vanaf hotel Caesar Park. We hebben verschillende mensen op de club gesproken en zonder uitzondering verheugde men zich op de komst van Oranje en misschien nog wel meer op die van ‘O senhor Van Gaal’. Ik heb de terreinknecht verzocht om haast te maken bij het inzaaien van de nieuwe grasmat. De zandgrond die er nu ligt is in uw spelsysteem zeker niet bespeelbaar en uiterst blessuregevoelig. We hebben ook aangeklopt bij alle appartementen in de flats naast de accommodatie die uitzicht hebben over het buitenveld. Zonder uitzondering verleenden de bewoners alle medewerking aan onze blinderingsactie bij het zien van uw foto. We zijn de (inter)nationale pers dus mooi voor geweest en vooral die vervelende Bert Maalderink die anders vast wel weer ergens een 24uurs spycam had geplaatst.

Ik had zoals gevraagd nog een meeting belegd in de persruimte van Flamengo, met wat door u voorgestelde ingevlogen journalisten. Het protocol voor de vraagstelling en de consequenties indien hiervan wordt afgeweken tijdens het WK zijn inmiddels meer dan duidelijk.

Fijn om te lezen dat u toch niet voor Feyenoord gaat werken.

De groetjes aan Truus,

KNVB-voetbalanalisten
Jacques en Sevrien Lebens

Zoals ik wel vaker tijdens vakanties meemaak, maar misschien hier in Zuid-Amerika nog wel iets meer, is het feit dat voetbal de beste ijsbreker is. Je hoeft maar een paar achternamen van spelers van verschillende nationale teams in de strijd te gooien en voor je het weet ben je een half uur over de sport aan het praten met voorheen volslagen onbekenden. Nederland oftewel ‘naranja mechanica’ staat goed aangeschreven en zodra we hier melden dat we uit ‘Holanda’ komen stijgen we meteen wat in achting. Dat is wel makkelijk.

We hebben nog een wedstrijd bezocht in het Maracana stadion waar Nederland hopelijk op 13 juli de finale speelt. Een van de twee teams speelde in het oranje! Helaas verloren ze met 0-3…

Ate logo!

Sevrien

Dear all,

The last weeks I spent in the football capital country of the world; Brazil. Everything breaths football here, which is probably even more strong now than ever before, given the upcoming June 2014 worldcup which is hosted by the nation. My brother flew over from the Netherlands to join me for a tour through the regions of Rio de Janeiro, Sao Paolo and along the coastline in between.

Sao Paolo and Rio de Janeiro are both great cities to visit, with each their own specific character. Sao Paulo is a bit more about working and living and Rio is a bit more about the beaches and the parties.

The highlight of Sao Paulo was the hipster neighbourhood of Vila Madalena, the area covered with beautiful graffiti and architectural gems. And Rio offered spectacular views from the Christ statue mountain over almost all the city and its coastline.

We visited a football match as well and a number of club-training grounds. Amongst these was the one of Flamengo, where the Dutch team will be training for the upcoming worldcup.

Ate logo!

Sevrien