Hanga Roa, Paaseiland, 16-februari-2014

Lieve allemaal (for English summary please see below the Dutch verwoon),

Nieuwe vrienden maken op een wereldreis is zeker geen moeilijke opgave. Iemand ontmoeten, aanspreken, afspreken, samen dingen ondernemen en weer afscheid nemen; ik ben er wel aan gewend. Ondanks de meestal korte duur van het samenzijn, zijn de gesprekken zeker niet oppervlakkig, terughoudendheid is er echt niet bij. Voor je het weet ben je een levensverhaal rijker, wellicht aangedikt of afgezwakt, dat maakt ook niet uit. Of je vrienden voor het leven zult blijven, dat verwacht ik meestal niet, maar via mail, Facebook en Skype is die mogelijkheid er in ieder geval wel. Van Lucas, een Argentijn die ik vorige week op Paaseiland trof, heb ik overigens wel het idee dat het contact stand gaat houden.

Paaseiland oftewel Rapa Nui is zo’n plek die je meteen een apart gevoel geeft. Net als Machu Picchu in Peru heeft het iets betoverends en je weet; laat ik er maar van genieten want deze droom gaat gauw voorbij zijn. Er is geen enkele plek ter wereld die zo ver van al het andere afligt als Paaseiland en in haar isolement heeft het zich ontwikkeld tot een goed geconserveerd klein paradijsje. De eilandbewoners, de Rapa Nui, hebben ondanks hun onderwerping door de katholieke kerk hun oude gebruiken en uiterlijk vertoon goed in stand weten te houden. Maar dat wil niet zeggen dat ze niet met hun tijd zijn meegegaan. Je komt mannen en vrouwen tegen, slechts gekleed in iets dat op een string lijkt, met veren in het haar, verf in het gezicht, een speer in de ene en de nieuwste IPhone 5s in de andere hand.

Lucas landde maandagavond met dezelfde vlucht als ik op Paaseiland en we kregen op het vliegveld door dezelfde hostel-eigenaar een bloemenketting omgehangen. Dit betekende dat we voor die week op hetzelfde adres zouden verblijven. Matthias, de man van het hostel, had ongetwijfeld een drankprobleem, maar hij zou goed voor ons gaan zorgen, zou ons elke ochtend vragen hoe we geslapen hadden en bracht ons met zijn auto waar we ook maar naar toe wilden op het eiland. Lucas en ik besloten al op het vliegveld om die week samen het eiland te gaan verkennen.

Paaseiland heeft slechts een klein dorpje aan de westkant, Hanga Roa, voor de rest is het onbewoond. Het is zo’n 15 kilometer breed en 5 kilometer lang (lang en breed omgekeerd zo ook kunnen). Te voet en met de gehuurde mountainbikes maakten we verschillende mooie tochten over het lichtglooiende groene landschap. Het grondlaag van het eiland bestaat uit lava, afkomstig uit een van de vier vulkanen die je tijdens de fietstochten makkelijk kunt beklimmen. In de niet meer actieve kraters van deze vulkanen werden honderden jaren terug de Moai uitgehakt. Dit zijn de in het strand ingegraven beelden waar Paaseiland zo beroemd door is geworden. Van deze Moai heb je er zo’n 800, 300 daarvan kom je overal op het eiland tegen op het strand, 500 liggen nog te wachten op vervoer in de krater van een van de vulkanen. Waarom deze 500 nooit naar het strand zijn gesleept weet overigens niemand.

De Rapa Nui bestaan uit twee stammen die elk jaar in twee weken uitvechten wie de nieuwe koning van het eiland mag leveren. Zowel oud als jong, man en vrouw, neemt het tegen elkaar op in competities als onderwatervissen, dansen, roeien en zwemmen. Ik had het geluk dat ik in een van deze twee weken op het eiland aanwezig kon zijn en de spannende finale hiervan mocht meemaken. Het was mooi om te zien hoe de stammen achter hun eigen mensen gingen staan en ze in de verschillende vreedzame evenementen naar de finish schreeuwden.

Helaas was de fantastische tijd op deze schitterende plek alweer snel voorbij. Dit had zowel te maken met de indrukwekkende natuur en cultuur als met de mensen met wie ik deze ervaringen kon delen. Hier kom ik ooit nog weleens terug!

Nu op naar Sao Paulo in Brazilië, waar broer Jacques me vanaf maandag twee weken komt vergezellen, ik kijk er naar uit!

Hasta Luego!

Sevrien

Dear all,

Easter Island is the beautiful paradise where I spent a great time last week. It was my final week in the Spanish speaking part of my worldtrip and it was definitely the cherry on the cake! Normally I do not like returning to the same location more than one time but for this place I may make an exception.

Because of its remoteness, there is no other place on this planet so far away from everything else, which resulted in a very special culture. One of the aspects of this are the Moai, the huge statues in the ground, which you can encounter everywhere on this small island. The. Moai were created from lava of the craters of extinct volcanoes, and only upon finalization to be moved to one of the beaches. 300 of the 800 statues made their way to the upright position on one of these beaches. The remaining 500 can still be found lying on the groud in one of the volcanoes. Why they weren’t moved, nobody knows exactly.

I was also lucky to be on the Island during the annual Tapati, the two-weeks long festival in which the two tribes of Easter Island contest eachother. In peaceful competitions like swimming, rowing, dancing, and many others, the Islanders gather points for their tribes and the tribe with the highest number of points may eventually deliver a king and queen for the new year.

I am so happy to have made the decision to include Easter Island in my itinerary, It will be a good memory for life!

Hasta luego!

Sevrien

Mendoza, Argentinië, 08-februari-2014

Lieve allemaal (for English summary please see below),

Maastrichtenaren bezingen weleens vaker het verschil in lengte en breedte van hun stad. Zo zou Maastricht eerder lang dan breed zijn. Ik ken trouwens enkel de eerste zin van dit lied en weet dus niet of het een spreekwoordelijke duiding voor een ander kenmerk van de stad is. Maar goed, die woorden zouden ze gauw terugtrekken wanneer ze Chili eens zouden bezoeken. Chili is een factor 21,5 langer dan dat het breed is, Maastricht slechts anderhalve keer.. Van de Atacama woestijn in het noorden strekt het zich uit over een afstand van 4300km tot Patagonië en Vuurland in het uiterste zuiden. Precies in het midden van dit lange land ligt haar hoofdstad Santiago. En met mijn landing in die centrale locatie stond ik meteen voor een moeilijke keuze; noord of zuid?

Ik had maar een aantal dagen gepland in Chili en wist eigenlijk niet goed waar ik moest beginnen. Alhoewel, de eerste dagen was de keuze makkelijk, dat zou Santiago worden, maar daarna? Noord of zuid: het hield me een tijdje bezig. Toen uiteindelijk bleek dat het interessante noorden (Atacama) per bus teveel tijd in beslag zou gaan nemen en de bussen naar het zuiden vol zaten (Chilenen kunnen het zich namelijk ook veroorloven om op vakantie te gaan, februari is de zomervakantiemaand hier), werd het oost-west.

In het oosten, aan de kant van de grote oceaan, bezocht ik Valparaiso en Viñadelmar, de zogenaamde tweeling-steden. Deze zijn in mijn ogen dan wel sowieso twee-eiig. De eerste heeft een door Unesco beschermde oude binnenstad, waarbij de met prachtige graffiti volgespoten huizen gebouwd zijn op een twintigtal heuvels die over de zee uitkijken en allen beschikken over een skilift naar hun top. Bovenop een van deze heuvels bezocht ik een karakteristieke (verticale) Spaanse begraafplaats. Typisch is de manier van begraven, waarbij de doodskisten in op elkaar gestapelde ruimtes worden bewaard en dus niet onder de grond. Viñadelmar, de andere stad, was in mijn ogen minder interessant; een modern senioren-flatten-park zoals je er veel van vindt aan de Spaanse costa’s. Ik ben er na een uur weer vertrokken.

De afgelopen dagen verbleef ik ten westen van Santiago, aan de overkant van de Andes, in de Argentijnse stad Mendoza. Het meest benoemenswaardige moment hier was mijn bezoek aan Hospital Central, het ziekenhuis. Aan mijn verblijf in de Amazone afgelopen week, heb ik een viertal bulten overgehouden op mijn linkerschouder. De overige muggenbultjes zijn al een paar dagen verdwenen, maar deze werden met de dag roder, groter en pijnlijker. Het hield me uit mijn slaap en ik vertrouwde de rode uitslag niet helemaal. De dokter kon niet precies aangeven wat voor soort insect dit had veroorzaakt, maar het is duidelijk dat het geïnfecteerde beten of steken zijn. Laten we het er trouwens op houden dat de schuldige in deze de levensgevaarlijke tarantula op de afgebroken palmboomstam voor mijn junglehut in de Amazone was (die ‘s nachts de kamerhuur kwam innen). Ik heb van de arts antibiotica gekregen en hoop dat dit de infectie gauw zal laten afnemen.

Na deze aaneenrijging van stedentrips kijk ik nu erg uit naar een verblijf in een iets natuurlijkere omgeving. Gelukkig vertrek ik over een paar dagen al naar Paaseiland, bekend van de ingegraven beelden in het strand.

Bedankt allemaal voor het volgen en de leuke reacties!

Hasta luego!

Sevrien

Dear all,

The last weeks made me visit the two southern countries of the South-American continent. I landed in Santiago, the capital city of the stretched country of Chile. Given the fact I only planned a couple of days here and that Santiago is in the exact center of this 2800miles long nation, immediately presented a dillemma. Should I go to the driest place on earth, the Atacama dessert in the north? Or would it perhaps be more interesting to visit the Patagonian peninsula in the south? A couple of days later and wiser made me decide to do east-west instead.

I started off in the so-called twin-cities Valparaiso and Vinadelmar in the east on the Pacific coast. But for twins, the cities are not very identical. The first is a small museum of modern grafity, with it’s 20 or so hilltops sprayed from top to bottom. The other resembles some of the senior-sunsoaking city’s you can encounter everywhere alongside the Spanish costa’s.

I also crossed the border with Argentina, where I payed a short visit to the Andean city of Mendoza, located to the west of Santiago.

All in all, it was a memorable week, even though I am really looking forward to a nice piece of nature again. Fortunately, this week I will make a stopover on Easter Island before continuing my way into Brazil!

Hasta luego!

Sevrien