Ubud, Bali, 14 mei 2014

Veiligheid op reis.

Laerke Cecilie Bødker, Emma Lousie Fox en Norbert Edqar Freriks; een Deense, een Engelse en een Nederlander. Drie waarschijnlijk volkomen verschillende personen, maar toch hebben ze in ieder geval één ding gemeen. Alledrie betraden ze op 12 oktober 2002 laat in de avond de ‘Sari Club’ aan de Legian street in Kuta op het eiland Bali. Samen met 199 andere, meestal jonge mensen hebben ze deze discotheek echter nooit meer levend verlaten…

De gedachte komt toch vaker dan eens bovendrijven, merk ik. Het zou mij ook zomaar kunnen gebeuren… Natuurlijk loopt het voor de ongelukkige thuis, op weg naar het werk of tijdens het sporten ook weleens fout af. Maar voor mijn gevoel neem ik deze wereldreis onbedoeld toch wat meer risico dan in Maastricht. Ik spring niet aan een elastiek van een brug of toren en doe al helemáál niet mee aan rituele backpackers-drugs-rituelen. Maar doordat je continue in beweging bent, kom je steeds weer in onbekende situaties terecht die een vernieuwde inschatting en aanpak vereisen. Een dag later vertrekken of je toch nog haasten om iets te halen; het kan in theorie het verschil zijn tussen leven of niet meer. Je kunt niet alles uitsluiten en dat wil je ook eigenlijk niet. Onbezorgd reizen is namelijk het fijnste dat er is en je hebt maar te roeien met de vaak gebrekkige riemen die een land je aanrijkt. Het is niet anders en ik probeer er dan ook niet al teveel mee bezig te zijn.

Toch ben ik bij elke veilige landing weer blij dat het in ieder geval niet de laatste was.

Bewust op mij gericht gevaar had ik deze wereldreis nog niet gevoeld. Tot afgelopen week dan. Vanzelfsprekend steek je regelmatig een niet functionerend zebrapad over en de dreiging die uitging van de Favela-boys in Brazilië voelde ook niet altijd even prettig. Maar vorige week was het dus wel écht even kantje boord en zoals meestal het geval is kwam ook deze keer het gevaar uit onverwachte hoek.

Tijdens een beklimming van vulkaan Bromo, de plek waarvan ik later leerde dat enkele jaren terug twee toeristen bij een plotselinge eruptie het leven hadden gelaten, sloeg onvoorzien het weer om. De top van de berg bestaat uit een volledig vlakke krater met een doorsnede van zo’n vijf kilometer. Deze zogenaamd ‘eindeloze zandvlakte’ moet je oversteken om bij de actieve, iets hoger gelegen magmakamer te komen. Op de terugweg begon het ineens hevig te regenen en sloeg de bliksem links en rechts van me in. En het hoogste punt.. dat was ik natuurlijk! Als in een reflex vloog ik voorover op mijn buik in het natte zand. Ik wist me gelukkig nog te herinneren dat zo’n vijftig meter verderop een droogstaande beekbedding door de vlakte kronkelde. Ik heb geloof ik nog nooit zo snel gekropen en mijn knieën tot bloedens toe open gehaald, maar ik heb het wel gered. Het was nog een hachelijk half uurtje afwachten daar in die beek, maar gelukkig trokken de donderwolken ook weer even snel weg als dat ze gekomen waren.

Net als Java was Bali trouwens ook weer prachtig! Misschien dat deze minder vrolijke update anders doet vermoeden maar ik heb echt genoten! De urenlange wandelingen door de rijstvelden achter het in de film ‘Eat Pray Love’ beroemd geworden dorpje Ubud, zullen mooie herinneringen zijn voor de rest van mijn leven.

…Grote kans dat er onder de 202 doden van de grote Bali bomaanslag heel wat wereldreizigers hebben gezeten. Uit het leven gegrepen op het moment dat je het meeste voelt dat je leeft; het is een hard gelag. Zó zonde van alles wat nog had kunnen komen en zó pijnlijk voor de mensen thuis. Maar ergens, ergens heel ver weg, is het ook wel een beetje in het harnas. Heel, heel ver weg dan wel. Deze ‘mixed feelings’ gingen door me heen bij het aanschouwen van de naast mijn hotel opgerichte ‘Bali Bomb’ gedenksteen,

Nu vlieg ik hopelijk veilig terug voor mijn laatste weekjes Australië in de buurt van het Great Barrier Reef.

Rust zacht Meike.

Selamat Tinggal!

Sevrien

 

 

Dear all,

My second week in Asia this worldtrip, on the gorgeous island of Bali, was again one to never forget. It is a place of sharp contrasts, being famous with the young partying crowd and providing tranquillity and serenity for meditating reflexionists.

Some day long walks through the ricefields in and around Ubud (‘Eat Pray Love’) were the cultural and natural highlights all combined in one activity. Encounters with friendly local farmers hoping to sell a fresh coconut to thirsty passer-by’s provided a good source of information as well. Being careful in these fields is nevertheless recommended as it is full with poisonous snakes. On one of my walks, I merely managed to pull my foot in, in order to escape from the snapping snake’s fangs.

Bali is also knows from its 2002 Sari Club bombing. An empty spot in the most crowded street of Bali and a memorial stone still remind of the tradgedy that cost 202 often young people their lives.

Now I am off to Australia again to hopefully do some nice diving over the great barrier reef.

Selamat Tinggal!

Sevrien

Java, Indonesië, 04 mei 2014,

Toeloengagoeng.

Opgevouwen achterin een voor westerse maatstaven veel te kleine en vooral veel te volle bus, rij ik door oneindige Javaanse rijstvelden. Een Indonesiche jongeman ligt al zeker een half uur met zijn rechterwang tegen mijn linkerschouder aan te slapen; het zal wel normaal zijn hier. Ik besluit hem zijn hoognodige powernap te gunnen en me niet te bewegen. Als hij maar niet gaat kwijlen op mijn t-shirt, dan is deze pyjama-party voorbij. Wederom een halte waar de zoveelste verkoper al luid schreeuwend zijn waar aanprijzend instapt. De Sawa’s blijven onafgebroken voorbij schieten en onze chauffeur haalt de volgende miraculeus goed aflopende inhaalmanoeuvre uit. Zeven uur later en twintigduizend roepia lichter, oftewel één euro dertig, ben ik dan eindelijk waar ik al zo lang naar had uitgekeken. Op doorgezeten ledematen, die al zo diep in slaap waren dat ik nauwelijks nog wist dat ik ze had, baan ik me met mijn backpack boven mijn hoofd een weg door de menigte. Ik spring het trapje af en zet eindelijk voet aan grond in Toeloengagoeng!

Geboren in 1921 te Toeloengagoeng en bijna 88 jaar later begraven op de Walakker in Zuidlaren, was Pieter Cornelis Laurens voor ons broers toch vooral ‘Opa Cor’. Als adoptievader van Woody, die, zoals de meesten van jullie wel weten weer de partner van onze moeder is, mochten wij hem zo noemen. Als militair in het Nederlands-Indisch leger had opa Cor twee van (wat in een normaal leven) zijn beste jaren hadden moeten zijn, gesleten in een ‘Jappenkamp’ in Zuidoost-Azië. Onder waarschijnlijk brute dwang had hij hier dagelijks meegewerkt aan de voltooiïng van de in ‘the bridge on the river Kwai’ beroemd geworden Birma-spoorlijn. Ondanks regelmatige aansporingen van ons kleinkinderen wilde hij nooit veel loslaten over deze moeilijke tijd. Wij vonden dat jammer; een ooggetuige uit de tweede Wereldoorlog in de familie, dat was pas cool! Nu ik eerder deze wereldreis een boek over de gruwelen in die kampen heb gelezen, begrijp ik inmiddels heel goed waarom hij in gedachten niet terug wilde gaan in de tijd.

Anyhow, voor ons broers is hij nog steeds een held. Bij gelegenheid wilde ik dan ook graag een kijkje nemen bij de oorsprong van deze legendarische man. De familie Laurens had wat info doorgestuurd en zo begon mijn zoektocht op een busstation ergens in het javaanse binnenland…

Java voelt heel anders aan dan Bali; het Indonesische eiland waar ik volgende week over zal berichten. Voor mij is Java avontuur, ontdekkingsreis, lekker eten en gelukkige mensen; het eiland van de glimlach. Hier heerst geen hebzucht maar oprechte interesse. Als je je even filmster wilt wanen, ga hier dan eens op bezoek. Waar je ook komt, mensen zullen met je op de foto willen, geven je complimentjes en vragen honderduit over die spannende andere wereld aan de andere kant van de oceaan. Het vlijt.

Op Java tref je ook mensen die elke dag zó hard moeten werken om de kleintjes bij elkaar te schrapen, dat ze hun stad nog nooit hebben kunnen verlaten, laat staan Indonesië. Taxichauffeurs, straatverkopers, boeren, leraren, noem ze maar op. De middelen om te reizen hebben ze niet. En daar kom ik dan aanzetten; met mijn wereldreis… Ja, over die ongelijkheid voel ik me weleens schuldig.

…Toeloengagoeng, de marmer-stad, is misschien wel de minst toeristische plek die ik ooit heb bezocht. Bijna niemand spreekt hier Engels, er zijn maar drie hotels, ansichtkaarten hebben ze niet en uitgerekend op die plek wilde ik dus het geboortehuis van opa vinden. Ik had een straatnaam, dat hielp, maar een huisnummer ontbrak. Ik wist enkel dat na opa’s vertrek een dominee het huis had betrokken. Met die informatie liet ik me in een riksha door de straat rijden. Al spoedig stuitte ik op een jonge vrouw met baby aan de borst; Utami. Utami sprak me in het Engels aan en ik vertelde haar wat me tot een bezoek bracht (het duurde wel even voordat de hele geschiedenis doordrong, maar goed).

Op uitnodiging bij haar binnengekomen werd ik aan de hele familie voorgesteld en kreeg drankjes en hapjes voorgeschoteld. Gastvrijheid ten voeten uit, al voelde het in het begin wat ongemakkelijk. Maar ja, je moet wat. De familie was moslim, zoals de meerderheid van de javanen. Aangezien een dominee mijn enige clue was, werd al gauw een hulplijn ingeschakeld. Na een paar telefoontjes kwamen al spoedig afgevaardigden van de katholieke en protestantse kerk opdraven. Het bonte gezelschap kwam er helaas ook niet uit. De wonderbaarlijke ontmoeting die ochtend werd desalniettemin een mooie herinnering aan een voor mij memorabele zoektocht. Ik heb nog een voetbalveld en een schooltje in de buurt bezocht, wellicht dat opa hier vroeger nog geleerd en gespeeld heeft. Welk huis het echter precies is, dat weet ik nog steeds niet, maar dat ik deze woning heb gezien, dat is zeker; ik heb namelijk alle huizen in de straat gezien 🙂

Rust zacht opa Cor.

Selamat Jalan!

Sevrien
Dear all,

Java is the Indonesian Island which I visited the last couple of days. Housing the largest part of Indonesia’s population, of which the majority are muslim, Java has struck me by its kindness. It is the land of the smile to me. I felt very fortunate of having engaged in interesting conversations with young Javans, who were happy to practice a bit on their English.

On my many hours of travelling by bus here, I visited the country’s largest Budhist temple; the Borobudur and Volcanoe Mt. Bromo. Both were spectacular sights and I think it was well worth the trips. Furthermore I spent some time in my grandfather’s birthtown Tulungagung. Tulungangung was not touristic at all, but the people were so kind that I couldn’t care less. It was an interesting day and I saw the street where my grandfather grew up in.

Now I am off for certainly more turistic but supposedly also very beautiful Bali.

Looking forward to it!

Selamat Jalan!

Sevrien