Kathmandu, Nepal, 21 juni 2014

De Himalaya, een rochel en een fluim…

“Arrghhh, aarrrrrrgggghhhh!!”… “Fffllt!”
Hè?! Denk ik bij mezelf, terwijl ik mijn hoofd in de richting van het ronduit onsmakelijke geluid draai. Ik zie een mooie Nepalese jongedame, met kenmerkende rode stip op haar voorhoofd, nogmaals hartstochtelijk aanzetten: “Arrrrggghh, arrggghh!” Deze keer neemt ze even de tijd en laat ze het opgehaalde keelvocht een paar rondjes in haar mond draaien. Als ze daarmee klaar is, sluit ze ook deze intro weer af met een mooie fluim. Ze laat hem in rechte lijn neerkomen, drie meter verderop, in de entree van een bakkerszaak.

Net wakker geworden na een onrustige nacht in Nepal, mijn eerste, moet ik het tafereeltje waar ik zojuist getuige van was even laten bezinken. Maar die tijd krijg ik niet. “Arrggghh, fllt!” De straatvender die me passeert, presteert eenzelfde kunststukje en vraagt me daarna achteloos of ik wat hasj van hem wil kopen. Nou; bedankt voor het vragen, maar nee bedankt!

Nepal? Dat is toch dat boeddhistisch meditatie-paradijs waar iedereen helemaal Zen is? Dat is toch dat serene oord, verstopt daar hoog in de Himalaya, waar de lucht zo zuiver is dat astma spontaan verdwijnt? Of die plek waar je rustig geblinddoekt de straat over kan steken, als ware het Nederland voor de opkomst van de automobiel? Nou, dus niet… Dat droombeeld, wat ik in ieder geval had, moest ik hier toch even rechtzetten.

Voortdurend onnodig geclaxoneer in de talloze smerige smalle straatjes die de hoofdstad Kathmandu rijk is. Continue gerochel en gefluim. Irritante verkopers en zogenaamde officiële gidsen die naast je komen lopen en ongevraagd honderduit over de stad beginnen te vertellen. Voor me zie ik een kind, dat overreden zou zijn als de vader haar niet heel rap tegen zich had aangetrokken. De zoveelste hard toeterende scooter, die me wel even aan de kant denkt te dwingen door zo snel mogelijk, recht op me af te rijden! En dat terwijl ik ze al ruim baan geef… Nou, op een gegeven moment was ik er wel een beetje klaar mee. Nu weet ik toevallig dat een elleboog harder is dan een scooterspiegel… En ja, ik besef ook wel dat het niet heel erg volwassen is, maar ik heb er toch een paar laten inklappen. Waarschijnlijk tot grote frustratie bij de bestuurders, maar hopelijk leidt het ook tot wat meer achtzaamheid en daardoor veiligheid.

En dan waren er nog de drie kleine kleuters, die helemaal uit hun dak liepen te gaan, terwijl ze diepe teugen uit een zakje namen… Ik denk niet dat het een heliumbalonnetje was.

Naast de werkelijk prachtige tempels, de tot aan de hemel reikende bergen en de uiterst vriendelijke mensen is bovenstaande ook een kant van Nepal die me gaat bijblijven. Je gaat hier gewoon niet effe lekker relaxed de straat op om wat te bezichtigen of the shoppen. Het is link, stressverhogend en waar je kijkt, daar wordt je blik opgevangen en geïnterpreteerd alsof je de hele toko wilt opkopen.

Nepal heeft zich wederom niet weten te kwalificeren voor het wereldkampioenschap voetbal, dat momenteel in Brazilië wordt gespeeld. Desalniettemin is het toernooi heel populair hier. Wat ontzettend leuk is om te zien, is dat misschien wel de helft van de mannen hier met een voetbalshirtje van een land rondloopt. Het hemelsblauw-wit van Argentinië voert de boventoon, kort daarop gevolgd door het Braziliaanse kanariegeel. Het vurig rood van Spanje was ook heel populair. Tot vrijdag dertien juni dan 🙂 🙂 Ik verwacht de komende dagen meer en meer oranje te bespeuren!

Mijn hoogtepunt hier, naast natuurlijk de klinkende overwinning op de regerend wereldkampioen, was de onverwachte uitnodiging voor een Tibetaans-boeddhistische gebedsdienst. Van alle vluchtelingen die Nepal rijk is, vormen Tibetaanse monniken de grootste groep. Gastvrij werd ik ontvangen en getrakteerd op onverstaanbaar geprevel, een kop thee en warm, zelfgebakken brood. Het was een inspirerende, mooie ervaring. Nepal’s ideaalbeeld. Ik ga mijn best doen om dat vast te houden.

Namaste!

Sevrien
Dear all,

Nepal, a country of big differences; wide natural areas in the Himalaya versus narrow, dangerous Kathmandu streets. Extremely friendly and interested people versus annoying street vendors trying to get rid of whatever they could get their hands on.

It was an interesting period over here, completely different again from what I experienced in the rest of the world. So I am happy I incorporated it into my trip.

The highlight was a visit to a Tibetan monk service, with free thea and warm self-baked bread 🙂

Now over to Kuala Lumpur, the final chapter of this great adventure!

Namaste!

Sevrien