Puerto Maldonado, 28-01-‘14

Amazone

Lieve allemaal (for English summary, please see below),

Als ik hier ’s avonds twee meter de deur uitloop, dan kom ik bij een afgebroken palmboomstam,die nog zo’n halve meter hoog is. Onderin de bast bevindt zich een wit, wollig nest. Bovenaan de stam speurt de bewoner van dit nestje met meerdere paren ogen tegelijk onverstoord haar omgeving af. Ze is zo groot als een volwassen hand. Als je voorzichtig doet, kun je haar bij haar harige achterpoten en rug aanraken. Maar aan de voorkant heeft ze een stel giftige kaken, waar je liever niet in terecht wilt komen… Ik had haar nog nooit in het wild gezien, maar gisteren en vandaag op verschillende plekken al meer dan vijf keer; de Tarantula.

Ik ben momenteel dichtbij de grens met Brazilië, op zo’n half uur varen, over een vér buiten haar oevers getreden uitloper van de Amazone. Ik zit hier in een eco-lodge, wat neerkomt op een combinatie junglehutten met wat faciliteiten daaraan vast. Vanwege het regenseizoen zijn de meeste van die lodges hier in de buurt reeds overstroomd. Het water staat hier zo’n 6 meter hoger dan normaal, nog slechts eentje extra en ik drijf morgenochtend mijn hut uit!

Terwijl de regen hier vrolijk doordrupt worden we zelfs vanuit het oerwoud aan de achterkant door het wassende water ingesloten. Het bos achter de lodge stond gisteren al behoorlijk blank. Met het water tot aan borsthoogte waadden we toen nog over wat paden hadden moeten zijn, op zoek naar de grote verscheidenheid aan bewoners van die andere Amazone (het oerwoud).  Het was niet moeilijk ze te spotten, het regenwater had ze namelijk uit hun veilige huisjes verdreven. En waar ruimte schaars was, leidde dit ook tot de nodige conflicten. Meestal waren de in grote getalen aanwezige kogel-mieren de enige nog levende overwinnaars van die gevechten.

Behalve het steeds dieper wordende water heb je hier als mens, Jaguars uitgezonderd, enkel de muskieten te vrezen. En wat zijn ze met veel en wat volharden ze in hun zoektocht naar een bloot stukje huid. En wanneer ze dit niet kunnen vinden, steken ze met gemak door een dubbele laag trui en t-shirt heen. Het is hier echt ontzettend mooi, misschien nog wel mooier dan ik het me had voorgesteld. Buiten de paar uur aan stroomgenerator-kabaal om, hoor je duizend dieren tegelijk. Apen, vogels, vlinders, vliegen, het is echt genieten om hier weer wakker te worden.

Vandaag trouwens een traditionele oerwoudstam bezocht, die, ondanks herhaalde pogingen van de katholieke kerk, zoveel mogelijk natuurmens zijn gebleven. Ze dragen kleding van boomschors, wonen in hutten en schieten hun eten met pijl en boog bij elkaar. Het resultaat van de laatste jachtpartij: twee everzwijnen, een hert en een zeldzame gordeldier-familie. Moeder gordeldierlag geslacht op de barbecue terwijl de kinderen levend werden bewaard in een vat als maaltijd voor later. Ik heb een van deze jonkies nog vast mogen houden en wat had ik hem graag vrijgelaten… Daarnaast hielden ze een kapucijneraapje als huisdier, vastgebonden aan een veel te kort touwtje en een luiaard in een kooi. Met mijn voorkennis over hun lot vond ik het, ondanks de mooie foto’s, toch behoorlijk zielig. Ik heb er dan ook maar een klein souvenirtje gekocht.

Morgen nog een keer wakker worden hier; het is samen met Machu Picchu het natuurlijke hoogtepunt van Peru.

Hasta luego!

Sevrien

P.s. Credits for most of the pictures go to Canadian Michael, thanks!

Dear all,

A longstanding dream has become reality here this week; I paid a visit to the Amazon region. And not only did I visit it; I also spent a couple of nights in the middle of this forest! My residence is a jungle-lodge, located on the banks of the Amazon River. While the water level has been rising,due to extremerainfall here, most lodges in the region have flooded. I am lucky to have booked one on higher grounds.

Waking up with the sounds of howling monkeys, insects, and the dripping rain on the with palmtree-leaves covered rooftop, is amazing. So are the walks through the chest-high drowned forests behind this lodge. The water drove the jungle’s inhabitants out of their safe shelters, which turned them into easy picture-targets.

The only thing annoying here are the swarming mosquitoes that do anything for fresh blood. Whilst in 30 degrees centigrade, uncomfortably clothed with multiple layers, they still manage to find a spot where they can pierce through and quench their thirst.

Nevertheless it´s again an absolute highlight of this great visit to Peru! Unfortunately, the visit to the first country on my list has already come to an end. Next week I will be reporting from Chile.

Hasta Luego!

Sevrien

——————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

!Old messages below!

Cusco, Peru, 26-01-2014

Madre Teresa.

Lieve allemaal (for English summary, please see below),

Deze week heb ik mede de zorg over Juan. Juan is een Peruaanse jongen van 12 jaar. Sinds zijn geboorte heeft hij een hersenverlamming en kan hij enkel zijn ogen en zijn mond bewegen. Hij weegt zo’n 15 kilo en zijn hele lichaam is verkrampt. Juan reageert nauwelijks op prikkels, ligt de hele dag in bed en wordt enkel gestoord om gevoed te worden. Dit voedsel is zo vloeibaar mogelijk en wordt met een klein lepeltje toegediend. Ik geloof dat ik gemiddeld anderhalf uur per keer bezig ben geweest om een lunch van maximaal 200 gram pap te voeden..

Via mijn Spaans school ben ik deze week terecht gekomen bij stichting Madre Teresa hier in Cusco. Dit is een weeshuis voor kinderen met een verstandelijke en/of lichamelijke beperking. Juan is een van die kinderen en is als baby te vondeling gelegd voor de poort van Madre Teresa. Zo’n dertig andere kinderen brengen hun jeugd door binnen de poorten van deze instelling. Er zijn er bij die het syndroom van down hebben, sommigen zijn spastisch en er is ook een jongen die de hele dag zijn voorhoofd met opzet tegen de muur stoot. Ik weet niet precies wat hij heeft, maar hij is daarnaast behoorlijk agressief tegen de andere kinderen.

De eerste dag werken was echt wennen. Van schone kantoorbaan naar het uitsorteren van bevuild wasgoed, het begeleiden van activiteiten en het voeden van hen die zelf niet kunnen eten en drinken. Continu schreeuwende kinderen om je heen, die alles wat je in je handen hebt proberen af te pakken in een ruimte die eigenlijk best wel stinkt. Ik moest behoorlijk buiten mijn comfortzone treden en was daar eigenlijk helemaal niet op voorbereid. Er werken gelukkig nog vijf andere vrijwilligers, drie uit Peru en twee uit de Verenigde Staten. Deze hebben me min of meer uitgelegd hoe het moet, al ontberen ze zelf ook de nodige ervaring. Daarnaast heb je Zuster Luana en Zuster Roseta (nonnen), die ik tot nu toe enkel in het gebed heb zien voorgaan (wat overigens niet wil zeggen dat ze voor de rest niks doen).

Afgelopen woensdag was er ineens een nieuw gezicht tussen de kids. Deze jongen, ik schat een jaar of drie oud, was net die ochtend achtergelaten bij Madre Teresa. Het was voor de instelling inmiddels alweer een tijdje geleden dat ze er een nieuwe bewoner bij hadden gekregen. De overige kinderen waren helemaal door het dolle heen. Er kwam een dokter bij die vast probeerde te stellen wat eraan mankeerde en wat de naam van de knul was. Ik had met hem te doen…

Inmiddels ben ik min of meer gewend, ken ik het schema en de structuur en weet ik ook steeds beter wat welk kind nodig heeft. Ik vind het soms wel een beetje triest maar aan de andere kant lijken de kinderen ook wel weer heel gelukkig. Het is in ieder geval fijn om weer in een team samen te werken en in de avonden doen we gezellige dingen. Het geeft veel voldoening om zo je steentje bij te kunnen dragen aan een mooi project!

Volgende week volgt een laatste update vanuit Peru.

Hasta luego!

Sevrien

Dear All,

This week I am working for a project called Madre Teresa in Cusco. It is an orphanage for children with physical and / or mental disabilities. At the moment the project houses around thirty children with a couple having the Down syndrome, others cerebral palsy and other (not known to me) disabilities.

It was very tough the first day to get used to this completely new environment and performing activities that required me to step out of my comfort zone. It was definitely different than the safe and clean office work I have been doing so far.

At the moment I am more or less used to the new routine and it gives a lot of satisfaction to see a smile on the faces of the children. I am happy to have signed up for this voluntary work and hope to have made an impact.

Next week will be my last update from Peru before travelling to Chile. I will continue working for Madre Teresa for the next days and if I have some time left, I will try to make a short trip to the Amazone.

Hasta Luego!

Sevrien

Peru, Cusco, 20-01-2014

Machu Picchu

Lieve allemaal (for English summary, please see below),

Marco, mijn Spaans leraar hier, denkt dat ik Frederic heet. En dat is niet omdat ik hem dat niet al zo’n tien keer heb uitgelegd en meermaals de correcte versie op het bord heb gespeld, nee hij blijft erbij. “Frederic va a visitar el Machu Picchu esta Sabado”. En: “Frederic bebe muchas cervezas todos Sabadomingos”. Korte termijn geheugenverlies zullen we maar zeggen. Ik vind het wel creatief dat hij ‘mijn naam’ continu als voorbeeld gebruikt. Het houdt je in ieder geval wel bij de les.

Ik ben dus sinds begin vorige week een Spaans cursus gaan volgen aan de Escuela Latinamericano ergens in het oude centrum van Cusco. De klasjes zijn klein en daarom krijg je veel individuele aandacht. Dit maakt het ook best intensief. Een beetje Spaans kunnen spreken is echt noodzaak in Peru. De huidige middelbare scholieren krijgen vast wat Engels aangeleerd, de samenleving in het algemeen ontbeert deze kennis echter enorm.

Gelukkig heb ik ook Beatriz leren kennen, oftewel Betty. Betty verzorgt elke morgen het ontbijt in het Tayta Wasi hotel, waar ik al meer dan een week met veel plezier verblijf. Betty houdt van praten, heel erg zelfs. Ik zit vaak een uur aan tafel. Dit gesprek (al is het eerder een monoloog) gebeurt natuurlijk helemaal in het Spaans en ze heeft me dan ook al veel geleerd. Daarnaast kent Betty mensen in heel Zuid-Amerika en ze deelt haar netwerk graag met anderen. Zo heeft ze me al in contact gebracht met mensen in Cusco, Brazilië en Chili. Een aantal van deze mensen ga ik misschien nog ontmoeten de komende weken/maanden.

Vanuit de Xenos in de nieuwe Entre Deux in Maastricht heb ik ook een aantal proceleinen Delfts blauwe klompjes meegenomen. Deze miniformaat cadeautjes ga ik tijdens mijn reis uitreiken aan mensen die iets voor me betekend hebben of gewoon omdat ik ze graag mag. Zo is er al een paar naar de poetsvrouw in mijn hotel in Lima gegaan (vanwege haar extreem grondige schoonmaakbeurten), zo heeft Ana (medewerkster bij busmaatschappij Cruz del Sur) een paartje gekregen voor haar goede vertalingen en zorgen tijdens mijn langste busreis hier tot nu toe en nu heb ik vandaag ook een paartje aan Betty gegeven. Ze leek er erg blij mee te zijn!

Cusco bevalt nog steeds prima. Ik voel me veilig hier en zelfs al een beetje thuis. Het is leuk wanneer mensen op straat je herkennen en groeten; je voelt je dan wat minder de toerist.

Hasta Luego,

Frederic

P.s. ik ben ook nog op Machu Picchu geweest (zie foto’s).

Dear All,

Last Saturday I visited the legendary Machu Picchu. After a long climb on the steep hillside of the mountain on which it is based, I reached this spectacular old Inca city. It really took me away. Just imagine people without modern day tools reshaping an entire mountaintop and building a very attractive and astronomically correct city. I think it is the same feeling you get when visiting the Pyramids in Egypt.

Last week I also had intensive Spanish language lessons here in Cusco. The ‘Escuela Latinamericano’ is a small school I am attending, but therefore it offers a high amount of individual attention. Speaking a bit of Spanish is really useful here in Peru. If you wanna know what’s on your plate at least.

I have chosen to stay a bit longer here in Cusco. The city has plenty to offer, is beautiful and safe. Coming back from Machu Picchu this weekend felt a bit like coming home already, which is a nice feeling.

Hasta Luego!

Sevrien

Peru, Cusco, 14-01-2014

Hoogtestage in de Andes

Lieve allemaal (for English summary, please see below),

Vanmorgen aan het ontbijt in het Tayta Wasi hostel in Cusco, trof ik een ware “bucket-lister”: Matthew. Hij is een vroeg-gepensioneerde Amerikaan uit de Silicon Valley, die zijn start-up vrij fortuinlijk zag worden overgenomen door een hightech gigant aldaar. Met een broodje en een kop koffie erbij vertelde hij me over zijn ervaringen in het wereldreizen. Al een aantal jaren trekt hij alleen over de aardbol, heeft hij meer dan honderd landen bezocht en spreekt hij meerdere talen vloeiend. Amsterdam is zijn favoriete Europese stad en hij was lovend over Nederland in het algemeen. Zijn “nog-te-doen-voordat-ik-doodga-lijstje” werd korter en korter en ik merkte aan hem dat hij het einde vreest; “what’s next..?”.

Ik herken wel een eigenschap van deze Matthew in mezelf. Dingen per se willen zien of doen omdat de reis na het afvinken hiervan pas compleet is. Hopelijk slijt deze drang een beetje met de jaren J Ik wil in ieder geval geen Matthew worden.

Bedankt wederom voor al jullie leuke reacties en goede adviezen! Ik hoop dat jullie het niet erg vinden dat ik niet individueel reageer, maar weet dat het goed doet.

Een week later ben ik 1800 km busreis verder en zit ik 4000 meter hoger. Vanaf zeeniveau ben ik via een paar honderd kilometer Atacama woestijn de Andes in getrokken. Slecht voorbereid (of laten we zeggen slecht geadviseerd) heb ik in mijn korte broek boven op Hualca-Hualca gestaan. Deze berg is hoger dan Europa’s hoogste berg’ Mont Blanc en was voor mij een compleet nieuwe ervaring. Ik heb een goede conditie omdat ik veel sport maar enkel lopen was hier al teveel gevraagd. Te weinig rode bloedcellen en fysiek nog niet aangepast aan de ijle lucht had ik al snel wat last van hoogteziekte. Gelukkig waren er een aantal Duitstalige Belgen waarvan ik een warme winterjas kon lenen, een flesje water en twee paracetamols.

De reisgids die ik gebruik: “Lonely Planet” heeft een overzicht met high-lights van Peru. Zoals hierboven reeds aangehaald ben ik wel gevoelig voor zo’n lijstjes. Inmiddels heb ik dan ook al in ‘s werelds grootste Canyon Condors zien speuren naar verse kadavers en op drijvende eilanden van riet gestaan op het hoogstgelegen meer ter wereld. Laatstgenoemde eilanden zijn door de Uros stam gemaakt om te ontsnappen aan de grillen van het agressieve Inca volk.

Ik heb begrepen dat de hematocrietwaarde bij het leven op grote hoogte snel toeneemt. Door prof-wielrenners worden deze omstandigheden zelfs gesimuleerd door te slapen in zuurstofarme tentjes. Dit zou tot betere prestaties bij het sporten op zeeniveau moeten leiden. Het lijkt me een interessant experiment om dit eens aan den lijve te ondervinden. Nu heb ik van Matthew begrepen dat er hier in het centrum van Cusco een goede sportschool ligt: Ik denk dat ik deze zo eens ga bezoeken!

De foto’s hieronder geven een impressie van mijn belevenissen de afgelopen week.

Hasta Luego!

Sevrien

 

Dear all,

The past week brought me from coastal Lima to places high-up in the Andes mountain region. I’ve been able to view Condors, drifting on thermal air whilst looking for dead meat in the largest Canyon of the world. Furthermore I stood on floating islands of reed, man-made hundreds of years ago by the Uros tribe on lake Titicaca to escape from the relatively aggressive Incas. Titicaca is the highest commercially used lake on this planet ,as it sits at approximately 4000 meters above sea level.

Never in my life have I spent significant time on such high altitudes, as I am experiencing here in the last week. My body really needed to adjust and the rapid increase caused some form of altitude sickness. At the moment I think I am more or less adapted even though the steep stairs in Cusco (the city where I am today) result in more than normal out-of-breath moments. I am curious to find out how my body will react again when returning to the less high regions in Peru. Of course I am hoping for a positive impulse on my capability in long-distance runs.

Thanks for all your kind responses and Craig; don’t worry I will stay far away from the Ayahuasca!

Hasta Luego!

Sevrien

————————————————————————————————————————————————————————————

Peru, Lima, 06-01-2014

Eerste week weg..

Lieve allemaal (for English summary, please see below pictures),

Ik ben nu in Lima, de hoofdstad van Peru. Het is hier zo’n 6 uur vroeger dan in Nederland, en behoorlijk warm en vochtig. Daarom heb ik vanmorgen al ongeveer mijn halve garderobe voor de eerste keer moeten wassen! Naïef als ik gisteren was, lig ik nu met een behoorlijk verbrande neus en schouders te relaxen in mijn hotel. Mijn Noord-Europese januari-huid bood nauwelijks bescherming tegen de sterke zon hier. Ik heb me voorgenomen vandaag maar even de meeste krachtige zonne-uren te mijden.

Bedankt aan iedereen die me is gaan volgen of berichtjes heeft gestuurd, dat heeft me de eerste dagen goed doorgeholpen! Het is wel even wennen namelijk om alleen op reis te zijn. Er zijn in Lima maar weinig toeristen en mijn Spaans is niet goed genoeg om echte gesprekken te voeren met de lokale bevolking.

Het meeste contact heb ik hier de afgelopen dagen met de lokale straatdealer gehad. Deze spreekt een redelijk woordje Engels. Hij vindt me een coole gast omdat ik uit Nederland kom, zijn droombestemming. Hij begrijpt echter niet dat ik niet gebruik; immers, dat zou iedereen in Nederland toch moeten doen?! Je krijgt het daar toch overal legaal? Om jullie gerust te stellen; ik heb natuurlijk niks van hem gekocht…

Ik heb gelukkig wel een basis Spaans cursus meegenomen en zal de vele uren aan busreis die ik op het programma heb staan goed gebruiken om mijn Castellano bij te spijkeren. Ik verwacht de komende weken ook in erg toeristische plaatsen te komen waar veel mensen zijn die alleen reizen. Hier kijk ik erg naar uit!

De heenreis is trouwens goed gegaan en voerde me van Amsterdam naar Londen en toen weer via Madrid naar Lima. Het duurde lang maar ik werd wel getrakteerd op de nodige vlieguren boven de Amazone. Dit gebied heeft me altijd al gefascineerd en zelfs van 10 km hoogte was het een magisch gezicht. Uren en uren van bomen, heuvels en meanderende vertakkingen van de grootste rivier ter wereld: ik ben nieuwsgierig geworden naar het leven onder het bladerdak en probeer een kort bezoek in mijn schema te verwerken. Het noordoosten van Peru herbergt namelijk een deel van de Amazone, dus als het even mee zit kom ik daar nog langs.

Bij zonsondergang en met uitzicht over de uitlopers van de Andes landde ik zaterdagavond uiteindelijk op Lima. Het was het toetje van een lange reis!

Ik ga de komende uren gebruiken om mijn route door Peru te plannen. Ik weet sowieso al dat ik 15 januari in Cusco ga deelnemen aan een 5 daagse wandeltocht door de Andes naar Machu Picchu (de Inca trail). Voor die tijd hoop ik jullie nog een mooie update te kunnen geven van mijn ervaringen!

De foto’s die ik heb toegevoegd zijn gemaakt vanuit het vliegtuig en tijdens mijn wandeltocht door Lima.

Hasta Luego!

Sevrien

Dear All,

Thanks for all your kind comments and for starting to follow me on this weblog! It really helped me through the first lonely days. I am now in Lima, the capital city of Peru, sitting in my hotel and hence trying to avoid the burning sun. It is noon now here and the sun got the better of me yesterday, where I was so naive to not use solar cream. It got me a nice red tan J It is warm and sweaty here and this is also why I already needed to do my first laundry today.

My long flight took me over the Amazone for hours, before landing in Lima. The sight over this mighty forest was great and has sparked me to pay a visit below the canopy as well. I hope to be able to incorporate this into my schedule for the next weeks. My travel in Peru will be by bus but I am not yet sure which cities I will visit. Anyhow, I have to end up in Cusco somewhere around the 15^th of January for a 5-day long trail through the Andes to the old Inca city called Machu Picchu.

I added some first impressions of Lima and some images taken from the plane whilst flying over the Amazone (bit vague though) and the landing in Lima.

Thanks again for everything,

Hasta Luego!

Sevrien